Borut Petrič najtrofejniji je i najveći plivač bivše Jugoslavije

Najblistavije trenutke u karijeri imao je na Prvenstvu Evrope održanom u Splitu 1981. godine na kome je, pobijedivši velikog favorita, četvorostrukog olimpijskog šampiona Vladimira Saljnikova (Sovjetski Savez) osvojio zlatnu medalju u disciplini 400 metara slobodno, dok se u najdužem nadmetanju na 1500 metara slobodno okitio srebrnim odličjem.

Na šampionatima Starog kontinenta osvojio je još dvije srebrne medalje, u Rimu 1983. godine (na 400 i 1500 metara slobodno), te bronzu na svom prvom učešću na Evropskim prvenstvima u Norčepingu 1977. godine u disciplini 1500 metara slobodno. Petrič je na Svjetskom šampionatu u Berlinu, organizovanom 1978. postao vicešampion u trci na 1500 metara slobodno, a njegovu kolekciju trofeja dopunjuju i četiri zlatne medalje sa Mediteranskih igara. Borut je 1981. u izboru listova “Sport” i „Sportske novosti” proglašen sportistom godine u Jugoslaviji, a ostalo je takođe zapisano na da je na Olimpijskim igrama u Montrealu 1976. sa 14 godina i 200 dana bio najmlađi učesnik takmičenja.

Plivanjem je počeo da se bavi u ranom djetinjstvu. Prvi trener u klubu Triglav iz Kranja mu je bio otac Drago, dok je mlađi brat Darjan kasnije takođe osvajao medalje na najvećim plivačkim takmičenjima. Borut je u najboljim takmičarskim godinama u bazenu provodio do pet sati preplivavajuči dnevno 16 do 20 kilometara. U jednom intervju je priznao je da je cijena koju je platio za ostvarene uspjehe bila visoka.

– Lišen sam detinjstva, posvetio sam to divno bezbrižno doba plivanju. Cijena je bila zaista visoka. Do rekorda je trebalo stići preko istinskih žrtava. Kad ne bih ovoliko radio, kad bih se uspavao, sve bih uništio. Postao bih samo jedan lutak od slame koji je gorio dok je bilo slame, zabavljao druge, postizao rekorde. A onda nestao kao da ga nije bilo. Umeću, vjerujte, da čvrsto hodam i kad napustim plivačka takmičenja – poručio je tada Borut Petrič.

Po odlasku u takmičarsku” penziju” se, kako je i najavio, posvetio trenerskom poslu. Radio je jedno vrijeme u klubu Fužinar Ravne, trenirao talentovanu Mostarku Aminu Kajtaz, da bi zatim u rodnom gradu preuzeo vođenje plivača i plivačica u klubu Kranj.

Junak naše priče je najprije želio da trenira vaterpolo, a plivanje mu je, u najranijim danima provedenim u bazenu trebalo da posluži za sticanje izdržljivosti. Vrlo brzo se, međutim, pokazalo da mali Borut posjeduje plivački talent pa se, umjesto vaterpola, potpuno posvetito sportu u kome će postići velike uspjehe. Prvi značajan rezultat ostvario je 1973. na Prvenstvu SFRJ za mlađe pionire u Dubrovniku kada je postao šampion države u disciplinama 400 i 800 metara slobodno. Naredne godine osvojio je na Prvenstvu Evrope za juniore bronzanu medalju u trci na 1500 metara, da bi se već 1976. vratio sa juniorskog šampionata Starog kontinenta sa čak tri medalje. Najsjajnija je bila ona zlatna osvojena u nadmetanju na 1500 metara slobodnim stilom ali se uz nju ponosio i sa dva srebrna odličja uzeta u disciplinama 400 metara slobodno i 200 metara delfin.

Te 1976. godine je kao najmlađi učesnik imao debitantski nastup na Olimpijskim igrama održanim u Montrealu (zauzeo 15. mjesto u disciplini 1500 metara slobodno), da bi naredne 1977. blesnuvši na Prvenstvu Evrope u švedskom gradu Norčepingu donio u Jugoslaviju svoju prvu medalju sa najvećih seniorskih takmičenja. Tada petnaestogodišnji Borut Petrić se nakon trke na 1500 metara slobodno popeo na najnižu stepenicu pobjedničkog postolja, a iznad njega su bila samo dvojica sovjetskih plivača, šampion Saljnikov i drugoplasirani Panov. Već naredne 1978. najbolji jugoslovenski plivač je načinio još jedan korak na velikoj pozornici pošto je na Svjetskom prvenstvu u Berlinu nadmetanje u najdužoj disciplini, 1500 metara slobodnim stilom, završio sa 17 sekundi zaostatka iza pobjednika Vladimira Saljnikova kao novi vicešampion naše planete.

Borut – koga je u međuvremenu počeo da trenira Stjepan Jelačić – se sa velikim ambicijama spremao za nastup na Olimpijskim igrama u Moskvi ali se na ljeto 1980. godine vratio iz glavnog grada tadašnjeg Sovjetskog saveza bez željene olimpijske medalje. Zauzeo je tek peto mjesto u trci na 1500 metara slobodnim stilom, što se kasnije pokazalo kao njegov najbolji takmičarski domet na olimpijskim igrama, prenosi Sport Klub.

– To peto mjesto u Moskvi je moj najbolji plasman na Igrama. Na prvim Igrama u Montrealu sam bio premali, na ovim drugim u Moskvi imao problema zbog bolesti, dok sam na posljednjim u Los Anđelesu uprskao. Te Igre u Los Anđelesu su jedino veliko takmičenje u mojoj karijeri na kojim sam loše plivao – prisjećao se Petrič svojih nastupa na olimpijskim igrama.

Poslije razočaranja u Moskvi naredne godine je u Splitu uslijedio najsjajniji Borutov nastup na velikim takmičenjima tokom njegove plivačke karijere. Na Prvenstvu Evrope u gradu pod Marjanom, Petrič je u disciplini 400 metara slobodno za 16 stotinki sekunde bio brži od do tada nepobjedivog Vladimira Saljnikova i tako postao šampion Starog kontinenta. Koliki je to podvig bio najbolje pokazuje podatak da je to bio jedini poraz velikog sovjetskog asa u finalnim trkama na 400 ili 1500 metara na najvećim takmičenjima (svjetska i evropska prvenstva i Olimpijske igre) u periodu od 1977. do 1983. godine. Uspjeh jugoslovenskog plivanja ali i porodice Petrič upotpunio je mlađi Borutov brat Darjan osvajanjem bronzane medalje u toj nezaboravnoj trci.

– Od trenutka ulaska u cilj i osvajanje zlatne medalje do trenutka kad sam legao u krevet u splitskom hotelu “Marijan” ne sjećam se ničega. Sve što se dešavalo kod mene je izbrisano. Toliko sam bio van sebe zbog uspjeha jer je ispunjen moj dječački san, da nisam od sreće znao šta se dešava – objašnjavao je Petrič kako je izbrisao iz sjećanja ostatak tog nezaboravnog dana.

Trijumf u Splitu bio je vrhunac karijere plivačkog asa iz Kranja. Borut je 1982. godine na Prvenstvu svijeta, održanom u Ekvadoru, morao da se zadovolji petim mjestom u trci na 400 metara slobodno, da bi naredne godine na šampionatu Starog kontinenta u Rimu uzeo svoje dvije posljednje medalje (srebrnog sjaja) sa velikih takmičenja. Od njega je u obje “konkurentske discipline” ( 400 i 1500 metara slobodno) ponovo bio bolji veliki Vladimir Saljnikov, pri čemu je utjehu za poraz na kraćoj od ovih disciplina Borut našao u činjenici da se na pobjedničkom postolju, pored njega i sovjetskog šampiona, našao i “bronzani” brat Darjan.

Nakon razočaranja doživljenog na Olimpijskim igrama u Los Anđelesu, Petrič je odlučio da ode u takmičarsku “penziju” i posveti se planiranom trenerskom poslu. Mada je od nestanka nekadašnje države prošlo nekoliko decenija Borut se sa zadovoljstvom i sjetom sjeća vremena u kojima je svojim uspjesima na plivačkoj međunarodnoj sceni donosio radost ljubiteljima sporta širom Jugoslavije.

– Zaista mi je žao što mladi u mojoj zemlji nikad neće živjeti životom kojim smo mi živjeli u ono vrijeme. Tada je i pored brojnih obaveza bilo dovoljno vremena da budeš samo svoj. Nisam polugermanski tip nego tipičan Balkanac koji voli ljude i slobodu duha, raznolikost i raznovrsnost. Da ne kažem ludost, mada je to u sportu, kad težiš vrhunskim rezultatima, prava riječ – rekao je Borut Petrič prije nekoliko godina prilikom boravka u Zrenjaninu za Večernje novosti.